മണൽക്കാറ്റുകൾ മന്ത്രിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ ഏടുകളിൽ, വിശ്വസ്തതയുടെ മഷികൊണ്ട് എഴുതപ്പെട്ട നിത്യഹരിതമായ അധ്യായമാണ് ബദ്ർ. കേവലം ഒരു യുദ്ധത്തിന്റെ പേരോ ഭൂപടത്തിലെ ഒരിടമോ മാത്രമല്ല ബദ്ർ; അത് സത്യവും അസത്യവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ സത്യം വിരിയിച്ച സുഗന്ധമുള്ള ഒരു പൂവാണ്.
ബദ്റിന്റെ രാവുകളിൽ തഹജ്ജുദിന്റെ ഇളംകാറ്റിൽ ഈരടികളായി പെയ്തിറങ്ങിയത് പ്രവാചക തിരുമേനിയുടെ (സ) കണ്ണീർ കലർന്ന പ്രാർത്ഥനകളായിരുന്നു. അവിടുന്ന് കൈകളുയർത്തി അല്ലാഹുവിനോട് തേടിയ ആ കേഴലുകൾ, മണൽത്തരികളെപ്പോലും ഈർപ്പമുള്ളതാക്കി. ആകാശത്തിന്റെ കവാടങ്ങൾ തുറക്കപ്പെട്ട ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് മാലാഖമാരുടെ ചിറകടി ശബ്ദം ആ മരുഭൂമിയെ പുളകം കൊള്ളിച്ചു.
"ൻറെ ബദ്രീങ്ങളേ" എന്ന് വിശ്വാസികൾ വിങ്ങുന്ന ഹൃദയത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ മിന്നിമറയുന്നത് 313 നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പ്രഭയാണ്. ആയുധബലത്തെക്കാൾ വലിയത് ആത്മബലമാണെന്ന് അവർ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ഈത്തപ്പനയോലകളും ഒടിഞ്ഞ വാളുകളുമായിരുന്നില്ല അവരുടെ കരുത്ത്, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളുടെ സ്പന്ദനവും ആത്മാവിന്റെ ശ്വാസവുമായ തിരുനബി(സ) തങ്ങളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അനുരാഗമായിരുന്നു. മരണം ഒരു മലർവാടിയായി കണ്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ മുന്നേറിയ ആ മഹാത്മാക്കൾ, വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉത്തുംഗശൃംഗങ്ങളിൽ അനശ്വരമായ വിജയ വൈജയന്തി നാട്ടി.
ബദ്ർ എന്നത് കേവലം മണലാരണ്യത്തിലെ ഒരു പോരാട്ടമോ രക്തസാക്ഷ്യത്വമോ ആയിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, അത് ഭൗതികതയുടെ തടവറയിൽ നിന്നും ആത്മീയതയുടെ ആകാശങ്ങളിലേക്കുള്ള വിസ്മയകരമായ ഒരു തീർത്ഥാടനമായിരുന്നു. അല്ലാഹുവിലേക്കുള്ള പ്രയാണത്തിൽ ഒരു വിശ്വാസി പിന്നിടേണ്ട ഫനാ'യുടെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠപുസ്തകമാണത്.
ഭൗതികമായ 'ഞാൻ' എന്ന അഹന്ത, ദൈവീകമായ 'ഹുവ' (അവൻ) എന്ന സത്യത്തിൽ ലയിച്ചുചേർന്ന അതിമനോഹരമായ ഒരു ആത്മീയ സംഗമമാണ് ബദ്ർ. കാലാതീതമായ ആ സമരവീര്യം ഇന്നും വിശ്വാസിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിക്കുന്നത് അതിന്റെ ആഴമേറിയ ആത്മജ്ഞാനപരമായ അർത്ഥതലങ്ങൾ കൊണ്ടാണ്.
തങ്ങളുടെ എണ്ണക്കുറവിലും ആയുധദാരിദ്ര്യത്തിലും ബദ്രീങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയത് സ്വന്തം കഴിവുകേടല്ല, മറിച്ച് അല്ലാഹുവിന്റെ അപാരമായ പരിധികളില്ലാത്ത കഴിവാണ്. "അങ്ങ് എറിഞ്ഞപ്പോൾ അങ്ങല്ല എറിഞ്ഞത്, മറിച്ച് അല്ലാഹുവാണ് എറിഞ്ഞത്" എന്ന ഖുർആനിക സൂക്തം ബദ്റിന്റെ ആത്മജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയാണ്. ബദ്റിന്റെ മണൽപ്പരപ്പിൽ തിരുനബി(സ) ഒരു പിടി മണലെടുത്ത് എറിഞ്ഞപ്പോൾ, അവിടെ ഭൗതികമായ ഭൗതിക നിയമങ്ങൾ വഴിമാറുകയായിരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ കർമ്മങ്ങൾ അല്ലാഹുവിന്റെ ഇച്ഛയുമായി ഏകോപിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന 'വഹ്ദത്തുൽ ശുഹൂദിന്റെ' പരകോടിയാണത്. അവിടെ ആ അത്യുന്നത പോരാളികൾ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെ ദൈവീക പ്രഭയിൽ ഹോമിച്ചു. അവർ വാളുകളല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ദൈവീക നീതി നടപ്പിലാക്കാനുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് ആ 313 പേർ പ്രപഞ്ചത്തെ വിറപ്പിക്കുന്ന ശക്തിയായി മാറിയത്. അവിടെ വ്യക്തി ഇല്ലാതാവുകയും ദൈവിക പ്രഭാവം അവരിലൂടെ വെളിപ്പെടുകയുമായിരുന്നു.
ബദ്റിലെ ഓരോ മണൽത്തരിയും സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത് അത്യഗാധമായ ഒരു അനുരാഗത്തിനാണ്. പ്രവാചക തിരുമേനിയുടെ(സ) ഓരോ ചലനത്തിലും തങ്ങളുടെ ജീവൻ അർപ്പിക്കാൻ വെമ്പിനിന്ന അനുചരന്മാർ പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയൊരു ഭാഷ്യം രചിച്ചു. മരണം അവർക്ക് ഒരു ഭീഷണിയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സ്രഷ്ടാവിലേക്കുള്ള മധുരമായ സമാഗമമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തെ ദൈവത്തിന് തിരികെ നൽകിയ (തവക്കുൽ) ആ നിമിഷമാണ് ബദ്റിനെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള മുഹൂർത്തമാക്കുന്നത്.
ബദ്റിലെ വിജയം വെറും ആൾബലത്തിന്റെ വിജയമായിരുന്നില്ല; അത് 'നൂറു മുഹമ്മദിയ്യ(സ)' എന്ന ആദിപ്രകാശത്തിന്റെ വിജയമായിരുന്നു. ഇരുട്ടിന്റെ ശക്തികൾക്ക് മുന്നിൽ സത്യത്തിന്റെ വിളക്കായി ആ 313 പേർ നിലകൊണ്ടപ്പോൾ, ആകാശലോകം ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. മാലാഖമാരുടെ സാന്നിധ്യം അവിടെ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമായത്, ആ മണ്ണിൽ വിശ്വാസികളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അത്രമേൽ നിർമ്മലമായതുകൊണ്ടാണ്. ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഹൃദയങ്ങളിൽ മാത്രമേ ദൈവീക സഹായം (നുസ്റത്ത്) വർഷിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ എന്ന വലിയ ആത്മീയ രഹസ്യമാണ് ബദ്ർ ലോകത്തിന് പകർന്നുനൽകുന്നത്.
ബദ്ർ ഒരു ബാഹ്യയുദ്ധമായിരുന്നെങ്കിലും, അതിന്റെ ആത്മാവ് ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഉള്ളിൽ നടക്കുന്ന ആത്മീയ യുദ്ധമാണ്. സ്വന്തം ഇച്ഛകളെയും (നഫ്സ്) അഹങ്കാരത്തെയും അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതിക്ക് മുന്നിൽ ബലികഴിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണത്. ആത്മീയ പാതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് തന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ബദ്റിൽ അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം അവശേഷിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, അവിടെയും മാലാഖമാരുടെ അദൃശ്യ സഹായം ഇന്നും പ്രവഹിക്കുമെന്നതാണ് ബദ്ർ നൽകുന്ന മഹത്തായ ബോധനം.
ബദ്ർ ഒരു പാഠപുസ്തകമാണ്. അവിടെ തോറ്റുപോയത് അഹങ്കാരമായിരുന്നു, ജയിച്ചത് വിനയമായിരുന്നു. ഭൗതികമായ കുറവുകളെ ആത്മീയമായ നിറവുകൊണ്ട് എങ്ങനെ മറികടക്കാം എന്ന് ബദ്ർ നമുക്ക് പറഞ്ഞുതരുന്നു. ഹിജാസിലെ ആ മണൽക്കുന്നുകളിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ടത് പിൽക്കാലത്ത് ലോകം മുഴുവൻ തണലേകിയ ഇസ്ലാമെന്ന വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തുകളായിരുന്നു.
ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും ഉള്ളിൽ ഓരോ നിമിഷവും ഒരു ബദ്ർ നടക്കുന്നുണ്ട്. തന്റെ താഴ്ന്ന വികാരങ്ങളും (നഫ്സ്) ഉന്നതമായ ആത്മീയ ബോധവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം. അവിടെ പ്രവാചകാനുരാഗത്തിന്റെ ആയുധമണിഞ്ഞ്, സ്വന്തം അഹന്തയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നവന് മാത്രമേ യഥാർത്ഥ 'ബദ്രീ' എന്ന വിളിപ്പേരിന് അർഹതയുള്ളൂ. ബദ്ർ എന്നത് ഒരു പോരാട്ട വാർഷികമല്ല, മറിച്ച് അനുനിമിഷം പുതുക്കേണ്ട ഒരു ആത്മീയ ജാഗ്രതയാണ്.
ബദ്ർ എന്നാൽ അറിവാണ്; അല്ലാഹുവിനെ അറിയലും, അവന്റെ ഹബീബിനെ പ്രണയിക്കലും, സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തെ അവനിൽ സമർപ്പിക്കലുമാണത്.
ബദ്ർ ഒരു ഭൂതകാല സ്മരണയല്ല, അതൊരു നിതാന്തമായ ബോധമാണ്. ബാഹ്യമായ സാഹചര്യങ്ങൾ എത്ര വിപരീതമായാലും, പാരമ്യമായ ആത്മസമർപ്പണത്തിലൂടെ ദൈവീക സഹായം നേടിയെടുക്കാമെന്ന വിശ്വാസിയുടെ ഉറച്ച ബോധ്യം.
ബദ്ർ എന്നും ഒരു സാന്ത്വനവും പ്രതീക്ഷയുമാണ്. പരീക്ഷണങ്ങളുടെ അനന്തമായ മരുഭൂമിയിൽ ഭയവിഹ്വലരായി തളർന്നുനിൽക്കുന്ന മുഅ്മിനിന് ആത്മവിശ്വാസത്തിൻ്റെ കുളിരേകുന്ന അചഞ്ചല ധൈര്യത്തിൻ്റെ നീരുറവയാണ് ബദ്റും ബദ്രീങ്ങളും
Connect with Us