ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ: ജ്ഞാനം ഇറങ്ങുന്ന രാത്രി, ആത്മാവ് തേടുന്ന ദിവ്യ ദർശനം

 

സൂറത്തുൽ ഖദ്ർ, മനുഷ്യഹൃദയത്തിൻ്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അല്ലാഹുവിൻ്റെ പ്രകാശം പെയ്തിറങ്ങുന്ന നിഗൂഢമായ ഒരു ആത്മീയ പ്രക്രിയയുടെ അനാവരണമാണ്. "ഇന്ന അൻസൽനാഹു ഫീ ലൈലത്തിൽ ഖദ്ർ" എന്ന് തുടങ്ങുന്ന അഞ്ച് വചനങ്ങൾ പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെയും മനുഷ്യൻ്റെയും അസ്തിത്വപരമായ രഹസ്യങ്ങളെ തന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു. ജ്ഞാനികളുടെ സുൽത്താൻ ശൈഖുൽ അക്ബർ മുഹ്‌യുദ്ധീൻ ഇബ്നു അറബി(റ), ആത്മ ജ്ഞാനസമുദ്രമായ ഇസ്മാഈലുൽ ഹഖി അർബറുസവി(റ), ഹൃദയരഹസ്യങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാതാവ് അഹ്‌മദ് ഇബ്നു അജീബ(റ), ആത്മാവിൻ്റെ പരിണാമത്തെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിച്ച നജ്മുദ്ദീൻ കുബ്റ(റ) തുടങ്ങിവരൊക്കെ ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ എന്ന വിശുദ്ധ രാത്രിയുടെ ആത്മീയ ഔന്നിത്യങ്ങളെയും അതിൻ്റെ അന്തർലീനമായ രഹസ്യങ്ങളെയും തസവ്വുഫിൻ്റെ ജ്ഞാനവിതാനത്തിലൂടെ വിശകലനം ചെയ്‌തിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ ജ്ഞാന തലങ്ങളിലൂടെ ഈ അധ്യായത്തെ സമീപിക്കുമ്പോൾ, സമയം എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിന് അപ്പുറത്തുള്ള ഒരു നിത്യസത്യത്തെ നമുക്ക് ദർശിക്കാനാകും.

സമയത്തിൻ്റെ രാത്രിയും ആത്മാവിൻ്റെ ഉദയവും

സൂറത്തുൽ ഖദ്റിൻ്റെ ആദ്യ വചനമായ "നിശ്ചയമായും നാം ഇതിനെ (ഖുർആനിനെ) ലൈലത്തുൽ ഖദ്റിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു" എന്നത് ദിവ്യമായ ഒരു ഉടമ്പടിയുടെ പ്രഖ്യാപനമാണ്. ഇവിടെ 'ഇന്ന' (നിശ്ചയമായും നാം) എന്നതിലെ ബഹുവചനം അല്ലാഹുവിൻ്റെ മഹത്വത്തെയും അവൻ്റെ എല്ലാ നാമവിശേഷണങ്ങളുടെയും ആകെത്തുകയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് ശൈഖ് ഇസ്മാഈലുൽ ഹഖി(റ) തൻ്റെ 'റൂഹുൽ ബയാനിൽ' വിശദീകരിക്കുന്നു. ഖുർആൻ എന്ന അമൂർത്തമായ ജ്ഞാനം മനുഷ്യൻ്റെ പരിമിതമായ ബോധമണ്ഡലത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന ആ രാത്രി, പ്രപഞ്ച ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ നിമിഷമാണ്. ശൈഖുൽ അക്ബർ ഇബ്നു അറബി(റ)യെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ രാത്രി കേവലം ഒരു കലണ്ടർ തീയതിയല്ല; മറിച്ച്, മനുഷ്യൻ്റെ ആത്മാവ് അതിൻ്റെ ശൂന്യതയെ (ഫാനാഅ്) തിരിച്ചറിയുകയും ദിവ്യപ്രകാശത്തിനായി (തജല്ലി) സ്വയം തുറന്നു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സന്ദർഭമാണ്.

തസവ്വുഫിൻ്റെ വീക്ഷണത്തിൽ ഖുർആൻ അവതരണത്തിന് രണ്ട് വിതാനങ്ങളുണ്ട്. ഒന്ന്, ലൗഹുൽ മഹ്‌ഫൂളിൽ നിന്ന് ഭൂമിയുടെ ആകാശത്തുള്ള ബൈത്തുൽ ഇസ്സയിലേക്കുള്ള മൊത്തത്തിലുള്ള ഇറക്കം. രണ്ട്, ഇരുപത്തിമൂന്ന് വർഷങ്ങളിലായി തിരുറസൂൽ സയ്യിദുനാ മുഹമ്മദ് മുസ്തഫ ﷺ-യുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് സന്ദർഭാനുസരണമുള്ള പെയ്തിറങ്ങൽ. എന്നാൽ ആത്മ ജ്ഞാനികൾ ഈ അവതരണത്തെ ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും ഹൃദയവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ്റെ ഹൃദയം തന്നെയാണ് ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ എന്ന് ഇബ്നു അറബി(റ) പഠിപ്പിക്കുന്നു. പാപങ്ങളുടെയും ഭൗതിക മോഹങ്ങളുടെയും ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഹൃദയം 'രാത്രി'യാകുന്നു. ആ രാത്രിയിലേക്ക് ജ്ഞാനമാകുന്ന ഖുർആൻ ഉദിച്ചുയരുമ്പോൾ അത് 'ഖദ്ർ' അഥവാ മഹത്വമുള്ള രാത്രിയായി മാറുന്നു.

ഖുർആൻ അവതരണത്തിൻ്റെ ആത്മീയ ഘട്ടങ്ങൾ മൂന്നായി തരാം തിരിക്കാം,

ഒന്നാമത്തെ ഘട്ടം, ഇൻസാൽ, അതിന്റെ വിതാനം ലൗഹുൽ മഹ്‌ഫൂള് അഥവാ ബൈത്തുൽ ഇസ്സയാണ്. അതിന്റെ അവസ്ഥ ഏകാത്മകത്വം (വഹ്ദത്) എന്നതും ആത്മീയ സാരം, ദിവ്യജ്ഞാനത്തിൻ്റെ ആഗോള സാന്നിധ്യവുമാണ്.

രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടം, തൻസീൽ (Tanzil). അതിന്റെ വിതാനം ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള ക്രമമായ ഇറക്കമാണ്. അതിന്റെ അവസ്ഥ വെളിപാട് (വഹ്‌യ്)ഉം ആത്മീയ സാരം, ജ്ഞാനം ജീവിതചര്യയായി മാറുന്ന പ്രക്രിയയുമാണ് .

മൂന്നാമത്തെ ഘട്ടം, മആരിഫ്. അതിന്റെ വിതാനം വിശ്വാസിയുടെ അനുഭവമാണ്. അതിന്റെ അവസ്ഥ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തൽ (ശുഹൂദ്) ആണ്. അതിന്റെ ആത്മീയ സാരം ഖുർആൻ ഹൃദയത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന സത്യമാകുന്നു. ഈ ഘട്ടങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, ഖുർആനിൻ്റെ അവതരണം കേവലം ഒരു ചരിത്രസംഭവമല്ല, മറിച്ച് അനുസ്യൂതം തുടരുന്ന ഒരു ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

ഖദ്ർ: വിധിനിർണ്ണയവും മഹത്വത്തിൻ്റെ അളവുകോലും

'ഖദ്ർ' എന്ന പദത്തിന് വിധി, മഹത്വം, അളവ് എന്നിങ്ങനെ അനേകം അർത്ഥതലങ്ങളുണ്ട്. ഭൗതികമായി ഇതിനെ ഒരു വർഷത്തെ വിധികളെല്ലാം നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്ന രാത്രിയായി കാണുമ്പോൾ, ആത്മീയമായി ഇത് ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ സ്ഥാനം അല്ലാഹുവിൻ്റെ അടുക്കൽ എത്രയാണെന്ന് നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്ന രാത്രിയാണ്. ശൈഖ് അഹ്‌മദ് ഇബ്നു അജീബ(റ) തൻ്റെ 'അൽ-ബഹ്‌റുൽ മദീദിൽ' ഇതിനെ ഇപ്രകാരം വിവരിക്കുന്നു: "ഒരുവൻ തൻ്റെ തമോഗുണങ്ങളെ (നഫ്‌സ്) എത്രത്തോളം വിപാടനം ചെയ്യുന്നുവോ, അത്രത്തോളം അവൻ്റെ ഖദ്ർ അഥവാ പദവി ഉയരുന്നു".

ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടാനുള്ള കാരണങ്ങളിൽ ഒന്ന്, അന്ന് മലക്കുകളുടെ വലിയ ആധിക്യം കാരണം ഭൂമി ഇടുങ്ങിയതായി മാറുന്നു എന്നതാണ്. ഈ ഇടുക്കം ഭൗതികമല്ല, മറിച്ച് ആത്മീയമായ ഒരു സമ്മർദ്ദമാണ് എന്ന് നജ്മുദ്ദീൻ കുബ്റ(റ) നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഈ സമ്മർദ്ദം വിശ്വാസിയുടെ ഉള്ളിലെ അഹങ്കാരത്തെയും ലോകമാന്യത്തെയും തകർത്തെറിയുകയും അവനെ വിനയാന്വിതനാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇബ്നു അറബി(റ)യുടെ വീക്ഷണത്തിൽ 'ഖദ്ർ' എന്നാൽ വസ്തുക്കളുടെ തനിമയെ നിശ്ചയിക്കുന്ന സത്തയാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ വിധി നിശ്ചയിക്കുന്നത് ഈ രാത്രിയിലാണെങ്കിൽ, വിശ്വാസിയുടെ ആത്മീയ പരിണാമത്തിൻ്റെ ഗതി നിശ്ചയിക്കുന്നതും ഈ നിമിഷങ്ങളിലാണ്.

ആയിരം മാസങ്ങളെക്കാൾ ഉത്തമമായ നിമിഷം: സമയത്തിൻ്റെ രസതന്ത്രം

"ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ ആയിരം മാസങ്ങളെക്കാൾ ഉത്തമമാണ്" എന്ന പ്രഖ്യാപനം മനുഷ്യൻ്റെ സമയസങ്കൽപ്പത്തെ തന്നെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ആയിരം മാസങ്ങൾ എന്നത് ഏകദേശം എൺപത്തിമൂന്ന് വർഷങ്ങളാണ് അഥവാ ഒരു ശരാശരി മനുഷ്യായുസ്സ്. അതായത് ഒരു ആയുഷ്കാലം മുഴുവൻ ചെയ്യുന്ന ഇബാദത്തുകളേക്കാൾ മൂല്യവത്താണ് അല്ലാഹുവിൻ്റെ സാമീപ്യത്തിൽ കഴിയുന്ന ഈ ഒരൊറ്റ രാത്രിയിലെ നിമിഷങ്ങൾ. ഇതിനെ ആത്മ ജ്ഞാനികൾ 'സൂര്യനും ചന്ദ്രനും' തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമായി കാണുന്നു. ആയിരം മാസങ്ങൾ എന്നത് ചന്ദ്രൻ്റെ പ്രകാശമാണ്, അത് സൂര്യനിൽ നിന്ന് കടം കൊണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ എന്നത് സൂര്യനെപ്പോലെ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന സത്യമാണ്.

ഇസ്മാഈലുൽ ഹഖി(റ) ഇതിനെ 'വഖ്ത്' (വിശുദ്ധ സമയം) എന്ന ദർശനത്തിലൂടെ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഒരു സൂഫിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ അല്ലാഹുവിൻ്റെ സ്മരണ നിറയുന്ന നിമിഷമാണ് അവൻ്റെ ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ. അങ്ങനെയുള്ള ഒരാൾക്ക് അവൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും ആയിരം മാസങ്ങളേക്കാൾ മൂല്യമുള്ളതാകുന്നു. ഇബ്നു അറബി(റ) ഇതിനെ 'ദൈവിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. പരിമിതമായ കർമ്മങ്ങൾക്ക് അനന്തമായ പ്രതിഫലം ലഭിക്കുന്ന അവസ്ഥ. ഇവിടെ പ്രതിഫലം എന്നത് സ്വർഗ്ഗത്തിലെ സുഖങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അല്ലാഹുവിൻ്റെ ദർശനമാണ് (ലിഖാഅ്).

മലക്കുകളുടെ ഇറക്കവും റൂഹിൻ്റെ രഹസ്യവും

"മലക്കുകളും റൂഹും തങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിൻ്റെ ഉത്തരവനുസരിച്ച് സർവ്വ കാര്യങ്ങളുമായി ആ രാത്രിയിൽ ഇറങ്ങിവരുന്നു." ഈ വചനം അതിഭൗതികമായ ഒരു പ്രകാശപ്രവാഹത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മലക്കുകൾ പ്രകാശസത്തകളാണ്. അവരുടെ ഇറക്കം ഭൂമിയിലെ ഓരോ മണൽതരിയേക്കാളും അധികമായിരിക്കുമെന്ന് നബി ﷺ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. തസവ്വുഫിൻ്റെ ഭാഷയിൽ മലക്കുകൾ എന്നത് മനുഷ്യഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന ദിവ്യപ്രചോദനങ്ങളാണ് (ഇൽഹാം).

എന്നാൽ ഇതിലെ 'റൂഹ്' ആരാണ് എന്നത് വലിയൊരു രഹസ്യമാണ്. ജിബ്‌രീൽ(അ) ആണെന്ന് പൊതുവെ പറയപ്പെടുമെങ്കിലും, റൂഹുൽ ബയാനിൽ ശൈഖ് ഇസ്മാഈലുൽ ഹഖി(റ) ഇതിനെ 'റൂഹുൽ അഅ്‌ളം' (ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ആത്മാവ്) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ ആത്മാവാണത്. ഇബ്നു അറബി(റ) ഇതിനെ 'മുഹമ്മദീയ(സ) പ്രകാശം' (നൂറു മുഹമ്മദിയ്യ(സ) എന്ന് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. റൂഹ് ഇറങ്ങുന്നത് അല്ലാഹുവിൻ്റെ പ്രത്യേകമായ 'അംർ' (കൽപ്പന) വഹിച്ചുകൊണ്ടാണ്. ഓരോ വർഷവും ആർക്കൊക്കെ എത്രമാത്രം ആത്മീയ ഉന്നതി ലഭിക്കണമെന്ന് ഈ റൂഹ് തീരുമാനിക്കുന്നു.

നജ്മുദ്ദീൻ കുബ്റ(റ)യുടെ നിരീക്ഷണത്തിൽ മലക്കുകൾ വിശുദ്ധമായ ഹൃദയങ്ങളിലേക്കാണ് ഇറങ്ങുക. അഴുക്കുപിടിച്ച കണ്ണാടിയിൽ പ്രകാശം പ്രതിഫലിക്കാത്തതുപോലെ, മോഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തിൽ മലക്കുകളുടെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈ രാത്രിയെ വരവേൽക്കാൻ ഹൃദയം ശുദ്ധീകരിക്കേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.

സമാധാനത്തിൻ്റെ പ്രഭാതം: നിശബ്ദതയുടെ സംഗീതം

സൂറത്തുൽ ഖദ്ർ അവസാനിക്കുന്നത് 'സലാം' അഥവാ സമാധാനം എന്ന പദത്തിലാണ്. "പ്രഭാതം ഉദയം ചെയ്യുന്നത് വരെ അത് സമാധാനമാകുന്നു." ഈ സമാധാനം ശൈത്താൻ്റെ ഉപദ്രവങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സംരക്ഷണം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ആത്മാവിന് ലഭിക്കുന്ന പരമമായ ശാന്തിയാണ്.

സൂഫി ജ്ഞാനികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം 'സലാം' എന്നത് അല്ലാഹുവിൻ്റെ ഒരു നാമമാണ്. ആ നാമത്തിൻ്റെ തജല്ലി (വെളിപാട്) ഭൂമിയിലാകെ നിറയുന്ന രാത്രിയാണിത്. ഇബ്നു അജീബ(റ) പറയുന്നു: "നിൻ്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ട് മാറി ജ്ഞാനത്തിൻ്റെ സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോഴാണ് നിനക്ക് ഈ സലാം അനുഭവപ്പെടുക". പ്രഭാതം (ഫജ്റ്) എന്നത് മരണത്തിന് ശേഷമുള്ള ജീവിതത്തിൻ്റെയോ അല്ലെങ്കിൽ ജ്ഞാനോദയത്തിൻ്റെയോ പ്രതീകമാണ്. രാത്രിയിലെ ആരാധനകളിലൂടെയും കണ്ണീരിലൂടെയും കടന്നുപോയ വിശ്വാസി പ്രഭാതത്തിൽ അല്ലാഹുവിൻ്റെ തൃപ്തിയാകുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. ഈ സമാധാനം ഭൂമിയിലാകെ പ്രസരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഓരോ മരവും മലയും പുഴയും പൂക്കളും മലക്കുകളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. ഹൃദയകണ്ണുകൾ തുറന്നവർക്ക് അന്ന് സകല വസ്തുക്കളുടെയും തസ്ബീഹ് കേൾക്കാനാകും.

ശൈഖുൽ അക്ബർ ഇബ്നു അറബി(റ)യുടെ ആത്മീയ ഗണിതം

ഇബ്നു അറബി(റ) ലൈലത്തുൽ ഖദ്റിനെ ഒരു ആത്മീയ ഗണിതമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.

രാത്രി (ലൈല്): ഇത് ശൂന്യതയെ (പൂജ്യം) സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ താൻ ഒന്നുമല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന അവസ്ഥ.

ഖദ്ർ : ഇത് അധികാരത്തെയും പ്രകാശത്തെയും അഥവാ അല്ലാഹുവിൻ്റെ ഊർജ്ജം(ഒന്ന്)ത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. .

മനുഷ്യൻ സ്വയം പൂജ്യം ആകുമ്പോൾ അല്ലാഹു അവനെ ഒന്ന് എന്ന തൻ്റെ പ്രകാശം കൊണ്ട് പൂരിപ്പിക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ് 'ഖദ്ർ' സംഭവിക്കുന്നത്. അഹംഭാവം ഉള്ളടത്തോളം കാലം അവിടെ ഖദ്ർ ഉണ്ടാവില്ല. തൻ്റെ കുറവുകളെ അല്ലാഹുവിൻ്റെ മുന്നിൽ ഏറ്റുപറഞ്ഞു ശൂന്യനാകുന്നവനാണ് ഈ രാത്രിയുടെ രഹസ്യം കണ്ടെത്തുക. "അല്ലാഹുവേ, നീ മാപ്പ് നൽകുന്നവനാണ്..." എന്ന പ്രാർത്ഥന തന്നിലെ കുറവുകളെ അംഗീകരിക്കുന്ന ഈ പ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമാണ്.

ഇബ്നു അറബി(റ)യുടെ 'ഫുതൂഹാത്തുൽ മക്കിയ്യ'യിൽ ലൈലത്തുൽ ഖദ്റിനെക്കുറിച്ച് ഒരു പ്രത്യേക അധ്യായം തന്നെയുണ്ട് (അധ്യായം 340). അവിടെ അദ്ദേഹം പറയുന്നത് ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ എന്നത് പ്രവാചകൻ ﷺ-യുടെ ഹൃദയത്തിൻ്റെ നിഴലാണ് എന്നാണ്. ലോകം മുഴുവൻ ആ തണലിലാണ് ഈ രാത്രിയിൽ കഴിയുന്നത്.

നജ്മുദ്ദീൻ കുബ്റ(റ)യും ആത്മാവിൻ്റെ പരിണാമവും

ശൈഖ് നജ്മുദ്ദീൻ കുബ്റ(റ) തൻ്റെ 'അത്തഅ്‌വീലാത്തു ന്നജ്മിയ്യ'യിൽ ലൈലത്തുൽ ഖദ്റിനെ മരണത്തിന് മുന്നേയുള്ള മരണവുമായി (മൂതൂ ഖബ്‌ല അൻ തമൂതൂ) ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഈ രാത്രിയിലെ ഓരോ സെക്കൻ്റും ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാനുള്ള അവസരമാണ്.

ഭൗതികമായ സുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ ലൈലത്തുൽ ഖദ്റിൻ്റെ ആന്തരിക സംഗീതം ആസ്വദിക്കാനാകൂ. മലക്കുകൾ സലാം ചൊല്ലുന്നത് നാം കേൾക്കാത്തത് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലെ ബഹളങ്ങൾ കാരണമാണ്. മനസ്സിനെ നിശബ്ദമാക്കുമ്പോൾ ആ പ്രപഞ്ച സംഗീതം നമുക്ക് കേൾക്കാനാകും. നജ്മുദ്ദീൻ കുബ്റ(റ)യുടെ തഫ്സീർ ഇശാരി (ആത്മീയ വ്യാഖ്യാനം) നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഖുർആൻ അക്ഷരങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അനുഭൂതിയാണ് എന്നാണ്.

ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ അഥവാ ഹൃദയം തേടുന്ന ഉദയം

ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ എന്നത് റമദാനിൻ്റെ അവസാന പത്തുകളിൽ ഒളിച്ചുവെക്കപ്പെട്ട രത്നമാണ്. ഈ മറച്ചുവെക്കൽ വിശ്വാസിയെ അല്ലാഹുവിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു വഴിയാണ്. ജ്ഞാനികൾ പാടിയതുപോലെ, "നിൻ്റെ സ്നേഹത്താൽ എൻ്റെ ഹൃദയം പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ എൻ്റെ എല്ലാ രാത്രികളും ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ ആണ്."

ഇവിടെ നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് ലൈലത്തുൽ ഖദ്ർ കേവലം ഒരു രാത്രിയുടെ ആരാധന മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനായുള്ള പിറവിയാണ്. ഇബ്നു അറബി(റ), ഇസ്മാഈലുൽ ഹഖി(റ), ഇബ്നു അജീബ(റ), നജ്മുദ്ദീൻ കുബ്റ(റ) എന്നിവരുടെ ദർശനങ്ങൾ നമ്മെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കുന്നത് ഒന്നിലാണ്: അല്ലാഹുവിൻ്റെ നൂറിൽ (പ്രകാശത്തിൽ) ലയിക്കുക. ആ പ്രകാശം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ, ഭൗതികമായ ഇരുട്ടുകൾ മറഞ്ഞു പോകും. സമാധാനത്തിൻ്റെ പ്രഭാതം ഉദിക്കും. ലൈലത്തുൽ ഖദ്റിൻ്റെ രഹസ്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ പാകപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ആരാധന.

പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് തുറന്നുവെച്ച ആ കവാടത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ഒരേയൊരു വഴിയേ ഉള്ളൂ, അമീറുൽ മുഅ്മിനീൻ സയ്യിദുനാ മൗലാ അലി(ക.വ)യാകുന്ന ആ ജ്ഞാന കവാടം കണ്ടെത്തണം. അതിനു ആത്മജ്ഞാനം സ്വായത്തമാക്കിയ വഴികാട്ടികൾ കണ്ടെത്തണം.