ഏകാന്തതയുടെയും വിരഹത്തിന്റെയും കഠിനമായ വ്രതാനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ നിന്ന് പ്രണയത്തിന്റെ ആർദ്രമായ പുലരിയിലേക്ക് ഹൃദയം പടികയറുന്ന നിമിഷമാണ് ഈദ്. അത് 'ഞാൻ' എന്ന ബിന്ദുവിൽ നിന്ന് 'അവൻ' എന്ന സമുദ്രത്തിലേക്കുള്ള ആത്മാവിന്റെ പ്രയാണം പൂർത്തിയാകുന്ന മുഹൂർത്തമാണ്. ശവ്വാൽ അമ്പിളിക്കല ആകാശത്ത് ഉദിച്ചുയരുന്നത് വേർപിരിഞ്ഞ കാമുകൻ തന്റെ പ്രിയതമന്റെ സാമീപ്യം തിരിച്ചറിയുന്നതുപോലെയാണ്. ഭൗതികമായ വിശപ്പിനെ ജയിച്ചടക്കിയ ആത്മാവ്, ഇപ്പോൾ ഇലാഹിയായ പ്രകാശത്താൽ തന്റെ തൃഷ്ണകളെ ശമിപ്പിക്കുന്നു.
തക്ബീർ ധ്വനികൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ അത് കേവലം ശബ്ദങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അഹന്തയുടെ കോട്ടകൾ തകർന്നു വീഴുന്നതിന്റെ വിളംബരമാണ്. ഓരോ 'അല്ലാഹു അക്ബർ' മന്ത്രത്തിലും പ്രപഞ്ചത്തിലെ സർവ്വ ചരാചരങ്ങളും ആ ഏകസത്യത്തിനു മുന്നിൽ പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു. അവിടെ രാജാവും പ്രജയും ഉടമയും അടിമയും ഒരേ മണ്ണിൽ, ഒരേ നിരയിൽ ലയിച്ചുചേരുന്നു. സൂഫിക്ക് ഈദ് എന്നാൽ ഉടയാടകളുടെ പുതുമയല്ല, മറിച്ച് ഉടയവനോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ പുതുക്കലാണ്. ഹൃദയത്തിലെ കറകൾ കഴുകിക്കളഞ്ഞ്, വിയോജിപ്പുകളുടെ വിള്ളലുകൾ സ്നേഹം കൊണ്ട് നികത്തി, അപരനിൽ തന്റെ തന്നെ പ്രതിരൂപത്തെ ദർശിക്കുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ പെരുന്നാൾ സംഭവിക്കുന്നത്.
കൈമാറുന്ന മധുരപലഹാരങ്ങൾ നാവിലല്ല, മറിച്ച് ആത്മാവിലാണ് ലയിക്കേണ്ടത്. പാവപ്പെട്ടവന്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കത്തിൽ സ്രഷ്ടാവിന്റെ പുഞ്ചിരി കാണാൻ കഴിയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മജ്ഞാനി. ഭൗതികലോകത്തിന്റെ മായക്കാഴ്ചകളിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറി, ആന്തരികമായ ഒരു നിശബ്ദതയിലേക്ക് അവൻ മടങ്ങുന്നു. പള്ളികളിലെ ആലിംഗനങ്ങളിൽ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ ഒന്നായി മാറുന്നു; അവിടെ ശരീരങ്ങൾ രണ്ടെങ്കിലും ആത്മാവ് ഒന്നാണെന്ന പൊരുൾ വെളിപ്പെടുന്നു. ആഘോഷത്തിന്റെ ആരവങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, തന്നിലെ ദൈവീകാംശത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന ആത്മീയമായ ഒരു ലഹരിയായി ഈദ് മാറുന്നു.
വസന്തം പൂക്കളെ തേടി വരുന്നതുപോലെയല്ല ഇത്; മറിച്ച് ഉള്ളിലെ വസന്തത്തെ ലോകത്തിന് പങ്കുവെക്കുന്ന സുദിനമാണ്. വ്രതത്തിലൂടെ നേടിയെടുത്ത ആത്മനിയന്ത്രണം ഒരു ദീപമായി ഉള്ളിൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ പ്രകാശത്തിൽ ഇരുളുകൾ മായുന്നു. ഓരോ നിശ്വാസവും ദൈവത്തോടുള്ള നന്ദിയായി മാറുന്ന, 'ഞാൻ' ഇല്ലാതായി 'അവൻ' മാത്രം അവശേഷിക്കുന്ന ആ ദിവ്യാനുഭൂതിയാണ് ഈ പരിശുദ്ധമായ ഈദ്.
ഈദ് ആത്മാവിന്റെ ഉന്നതമായ തിരിച്ചറിവുകളിലേക്കും ദൈവസാമീപ്യത്തിലേക്കുമുള്ള ഒരു തീർത്ഥാടനത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണമാണ്. സൂഫി ജ്ഞാനികളുടെ ദർശനങ്ങളിൽ, ഈദ് എന്നത് കാലികമായ ഒരു ആഘോഷത്തിനപ്പുറം നിത്യമായ ആനന്ദത്തിന്റെയും അല്ലാഹുവുമായുള്ള പുനർസമാഗമത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്.
മടക്കയാത്രയുടെ അർത്ഥതലം: ഈദ് എന്ന ആത്മീയ തിരിച്ചുവരവ് :
'ഈദ്' എന്ന അറബി പദത്തിന്റെ ഭാഷാപരമായ അർത്ഥം 'മടക്കം' അല്ലെങ്കിൽ 'ആവർത്തനം' എന്നാണ് (ഔദ്). സൂഫീ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ, ഈ മടക്കം മനുഷ്യന്റെ ആദിമമായ വിശുദ്ധിയിലേക്കും (ഫിത്റത്) സ്രഷ്ടാവുമായുള്ള ആത്മീയ ബന്ധത്തിലേക്കുമുള്ള മടക്കമാണ്. ഒരു വിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ആഘോഷങ്ങൾ അവന്റെ ആത്മീയ യാത്രയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട വിശ്രമകേന്ദ്രങ്ങളാണ്. ഐഹികമായ ആകുലതകളിൽ നിന്നും പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തമായി ഒരു മനുഷ്യൻ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതിയിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന നിമിഷമാണ് യഥാർത്ഥ ഈദ്. മഹാനായ ഇമാം അമീറുൽ മുഅ്മിനീന് മൗലാ അലി(ക.വ) നഹ്ജുൽ ബലാഗയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയതുപോലെ, "ഏതൊരു ദിവസമാണോ ഒരു മനുഷ്യൻ പാപം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത്, ആ ദിവസം അവന് ഈദാണ്". ഈ ദർശനം ഈദിനെ ഒരു നിശ്ചിത ദിവസത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റി ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ നിമിഷത്തിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു. ഇലാഹീ ബോധത്തിലും തഖ്വയിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഓരോ ശ്വാസവും ഓരോ ആഘോഷമാണെന്ന സൂഫി ജ്ഞാനം ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നു.
വ്രതശുദ്ധിയുടെ സൗന്ദര്യം: ഈദുൽ ഫിത്ർ എന്ന ആത്മീയ ഭോജനം :
ഈദുൽ ഫിത്ർ എന്നത് റമദാൻ മാസത്തിലെ കഠിനമായ വ്രതാനുഷ്ഠാനങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള പ്രതിഫലത്തിന്റെ ദിനമാണ്. ബാഹ്യമായി നാം വ്രതം മുറിക്കുമ്പോൾ ശരീരത്തിന് ആഹാരവും പാനീയവും ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആന്തരികമായി, വ്രതം എന്നത് അറിവില്ലായ്മയിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാണ്.മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിന് ഭക്ഷണം അത്യാവശ്യമാണ്, ആ ഭക്ഷണമാണ് 'ജ്ഞാനം'. ഇമാം അമീറുൽ മുഅ്മിനീന് മൗലാ അലി(ക.വ)യെ ഈദിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യമായി ആത്മജ്ഞാനികൾ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. കാരണം, അവരിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ആന്തരിക ജ്ഞാനം മനുഷ്യനെ അറിവില്ലായ്മയുടെ തടവറയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും ആത്മീയ കരുത്ത് നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. വ്രതം കൊണ്ട് നാം നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോൾ, ആത്മാവ് അല്ലാഹുവിന്റെ ജ്ഞാനത്തിലേക്ക് ഉണരുന്നു. ഈ ഉണർവിനെയാണ് ഈദ് ആഘോഷിക്കുന്നത്.
മൗലാനാ ജലാലുദ്ധീൻ റൂമി(റ)യുടെ ദർശനത്തിൽ വ്രതം എന്നത് 'സുലൈമാൻ നബി(അ)യുടെ മോതിരം' പോലെയാണ്. മായാപ്രപഞ്ചത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ നമ്മുടെ ആത്മീയ ശക്തിയെ തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള ആയുധമാണത്. വ്രതത്തിലൂടെ ആത്മാവ് പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോൾ, ഹൃദയം ഒരു ഓടക്കുഴലായി മാറുന്നു. ആ ഓടക്കുഴലിന്റെ ഉള്ളിൽ ശൂന്യതയുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ അല്ലാഹുവിന്റെ ശ്വാസം അതിലൂടെ മനോഹരമായ സംഗീതമായി പുറത്തുവരുകയുള്ളൂ. ഈദ് എന്നത് ആ സംഗീതം ലോകത്തിന് കൈമാറുന്ന നിമിഷമാണ്.
മൗലാന(റ)യുടെ കവിതകളിൽ ഈദ് എന്നത് പ്രണയത്തിന്റെ അതിഭൗതികമായ ആഘോഷമാണ്. അദ്ദേഹം ഈദിനെ 'കാമുകന്മാരുടെ ഈദ്' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. റൂമി(റ)യെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ചന്ദ്രൻ എന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്. റമദാൻ മാസത്തിലെ പട്ടിണി ഹൃദയത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും, അതിനാൽ ഈദ് വരുന്നത് ആ ശുദ്ധമായ ഹൃദയത്തിലേക്ക് അല്ലാഹുവിന്റെ മധുരം പകർന്നു നൽകാനാണ്."ഈദ് വന്നെത്തി, പ്രണയികൾക്ക് ഈ അടയാളം അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടട്ടെ!" എന്ന് അദ്ദേഹം പാടുന്നു. റൂമി(റ)യുടെ വരികളിൽ ഈദ് പ്രിയതമന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നുള്ള മധുരമാണ്. വ്രതം മുറിക്കേണ്ടത് ആ സ്വർഗ്ഗീയ മധുരം കൊണ്ടായിരിക്കണം. പട്ടിണി കൊണ്ട് തളർന്ന ആത്മാവ് ഈദിന്റെ ചന്ദ്രനെ കാണുമ്പോൾ, അത് ഒരു ആത്മീയ ലഹരിയായി മാറുന്നു. "ഞാൻ ചന്ദ്രനെ നോക്കി എന്റെ തൊപ്പി കളഞ്ഞുപോയി, വ്രതത്തിന്റെ സുൽത്താൻ എന്നെ മത്തുപിടിപ്പിച്ചു," എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.റൂമി(റ)യുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ വ്രതത്തിലൂടെ നാം നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഭാരങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുന്നു. ആ ശൂന്യതയിലേക്കാണ് ഈദിന്റെ പ്രകാശം കടന്നുവരുന്നത്. പട്ടിണി എന്നത് മറിയം ബീവി(റ)യുടെ വേദന പോലെയാണ്; ആ വേദനയിൽ നിന്നാണ് ഈസാനബി(സ) എന്ന ദൈവപ്രകാശം ജനിക്കുന്നത്. ഈദ് ആ പ്രകാശത്തിന്റെ ജന്മദിനമാണ്.
ശൈഖുൽ അക്ബർ മുഹ്യുദ്ധീൻ ഇബ്നു അറബി(റ) വിശപ്പിനെ 'വെളുത്ത മരണം' എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ആത്മീയ യാത്രയിലെ നാല് മരണങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. ഭക്ഷണത്തോടുള്ള ആർത്തി കുറയുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ മുഖം വെളുക്കുകയും ആത്മാവ് തെളിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ആദം നബി(അ) സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നതിന് ശേഷം വ്രതത്തിലൂടെയാണ് തന്റെ ആത്മീയ ശോഭ തിരിച്ചുപിടിച്ചതെന്ന് ജ്ഞാനികൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. വ്രതത്തിന്റെ ഈ കഠിനമായ പാത കടന്നുപോകുന്നവന് മാത്രമേ ഈദിന്റെ യഥാർത്ഥ മധുരം നുകരാൻ കഴിയൂ.
വിശ്വാസിയുടെ സന്തോഷം രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളിലാണെന്ന് തിരുനബി(സ) പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: ഒന്ന് വ്രതം മുറിക്കുമ്പോൾ, രണ്ട് തന്റെ നാഥനെ കാണുമ്പോൾ. ആത്മ ജ്ഞാനികൾ ഈ രണ്ട് സന്തോഷങ്ങളെയും ഒന്നായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. വ്രതം മുറിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന താൽക്കാലിക സന്തോഷം നാഥനെ കാണുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ശാശ്വതമായ സന്തോഷത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ അടയാളം മാത്രമാണ്. ഈദുൽ ഫിത്ർ അതിനാൽ തന്നെ 'ലിഖാഉല്ലാഹ്' (അല്ലാഹുവിന്റെ തിരുദർശനം) എന്ന ഉന്നതമായ ആത്മീയ പദവിയുടെ ഒരു പ്രതീകമാണ്.
ഹാഫിസ് ഷീറാസി(റ)യുടെ കാവ്യലോകത്ത് ഈദ് എന്നത് ആത്മീയ ലഹരിയുടെ നിമിഷമാണ്. അദ്ദേഹം 'മദ്യം', 'മദ്യശാല', 'സാഖി' (മദ്യം വിളമ്പുന്നവൻ) എന്നീ രൂപകങ്ങളിലൂടെയാണ് ഈദിനെ വിശദീകരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ മദ്യം എന്നത് ഇലാഹീ പ്രേമമാണ്.ഹാഫിസ് പാടുന്നു: "വരൂ, ആകാശഗോളം വ്രതം മുറിച്ചിരിക്കുന്നു, ഈദിന്റെ ചന്ദ്രൻ മദ്യപ്പാത്രത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു". ഹാഫിസി(റ)നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈദ് എന്നത് ബാഹ്യമായ നിയമങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാണ്. കപടമായ ഭക്തിയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഊരിയെറിഞ്ഞ്, ദൈവപ്രേമത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ മുഴുകുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ഈദ്. മദ്യശാല (Tavern) എന്നത് അഹന്ത തകരുന്ന സ്ഥലമാണ്. അവിടെ ഈദിന്റെ ചന്ദ്രൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ, കാമുകൻ തന്റെ സർവ്വസ്വവും പ്രിയതമനായി സമർപ്പിക്കുന്നു. ഹാഫിസിന്റെ വരികളിൽ, ഒരു ആത്മീയ ഗുരു നിർദ്ദേശിക്കുകയാണെങ്കിൽ പ്രാർത്ഥനാ പായ മദ്യം കൊണ്ട് നനയ്ക്കാൻ പോലും മടിക്കരുത്. ഇതിനർത്ഥം ബാഹ്യമായ കർമ്മങ്ങളേക്കാൾ പ്രാധാന്യം ആന്തരികമായ പ്രേമത്തിനാണെന്നാണ്. ഈദ് എന്നത് ആ പ്രേമത്തിന്റെ പാരമ്യമാണ്.
പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചവനല്ല പെരുന്നാൾ, മറിച്ച് തന്റെ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ വർദ്ധിപ്പിച്ചവനാണ് യഥാർത്ഥ പെരുന്നാൾ. മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങളാലോ വാഹനങ്ങളാലോ സ്വയം അലങ്കരിച്ചവനുമല്ല പെരുന്നാൾ, മറിച്ച് ആരുടെ പാപങ്ങളാണോ മായ്ക്കപ്പെട്ടത് അവനാണ് യഥാർത്ഥ പെരുന്നാൾ. പെരുന്നാൾ രാവിൽ അല്ലാഹു തന്റെ ദാസന്മാർക്ക് മോചനവും പാപമോചനവും പകുത്തു നൽകുന്നു. അതിൽ നിന്ന് വല്ലതും ലഭിച്ചവനോ അവൻ പെരുന്നാളിന് അർഹനായി. അല്ലാത്തവൻ (അനുഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്ന്) അകറ്റപ്പെട്ടവനും ആട്ടിയോടിക്കപ്പെട്ടവനുമായി."
തക്ബീറുകൾ: ആത്മാവിന്റെ ഓടക്കുഴൽ നാദം
ഈദ് ദിനത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുന്ന 'അല്ലാഹു അക്ബർ' (ദൈവം ഏറ്റവും വലിയവൻ) എന്ന തക്ബീറുകൾക്ക് സൂഫി ദർശനങ്ങളിൽ വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. അത് കേവലം ഒരു മന്ത്രമല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ പരമാധികാരത്തിന് മുന്നിൽ സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള പ്രഖ്യാപനമാണ്.ഭയം, അധികാരം, ആഗ്രഹം, മായ എന്നിവയെക്കാളൊക്കെ വലുതാണ് അല്ലാഹു എന്ന് പറയുന്നതിലൂടെ വിശ്വാസി തന്റെ ഹൃദയത്തിലെ എല്ലാ വിഗ്രഹങ്ങളെയും തകർക്കുന്നു. തക്ബീർ എന്നത് ഒരു കീഴടങ്ങലാണ്. ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളിലും പതറാതെ നിൽക്കാൻ ഈ മന്ത്രം വിശ്വാസിക്ക് കരുത്ത് നൽകുന്നു. പെരുന്നാൾ നിസ്കാരത്തിന് പോകുമ്പോൾ ഉച്ചത്തിൽ തക്ബീർ ചൊല്ലുന്നത് വിശ്വാസികളുടെ ഐക്യത്തെയും ദൈവത്തോടുള്ള നന്ദിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. റമദാൻ പൂർത്തിയാക്കിയതിനും സന്മാർഗ്ഗം ലഭിച്ചതിനും ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്താനാണ് ഖുർആൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത്. ഈ മഹത്വപ്പെടുത്തൽ ആത്മാവിനെ വിമലീകരിക്കുകയും അഹന്തയുടെ കോട്ടകളെ തകർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സൂഫി സദസ്സുകളിൽ തക്ബീറുകൾ ആത്മീയ സംഗീതമായി മാറുന്നു, അത് ഹൃദയത്തെ ദൈവസാമീപ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
ലിഖാഉല്ലാഹ്: അല്ലാഹുവുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച
സൂഫികൾ ഈദിനെ വിളിക്കുന്നത് 'ലിഖാഉല്ലാഹ്' അഥവാ അല്ലാഹുവുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച എന്നാണ്. ഐഹികമായ ഈദുകൾ യഥാർത്ഥ ഈദിനുള്ള ഒരു തയ്യാറെടുപ്പ് മാത്രമാണ്. യഥാർത്ഥ ഈദ് സംഭവിക്കുന്നത് ഒരു വിശ്വാസി തന്റെ നാഥനെ നേരിട്ട് ദർശിക്കുമ്പോഴാണ്.
ആത്മീയ യാത്രയിൽ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളുണ്ടെന്ന് ജ്ഞാനികൾ വിശ്വസിക്കുന്നു, ഒന്ന്, അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ള യാത്ര അഥവാ മനുഷ്യൻ ലോകത്തിലേക്ക് വരുന്ന അവസ്ഥ. രണ്ട്, അല്ലാഹുവിലേക്കുള്ള യാത്ര അഥവാ ലോകത്തിൽ നിന്ന് അല്ലാഹുവിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന അവസ്ഥ (വിരക്തി). മൂന്ന്, അല്ലാഹുവിലുള്ള യാത്ര അഥവാ അല്ലാഹുവുമായി ലയിച്ചുചേർന്നതിന് ശേഷം അവന്റെ ജ്ഞാനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. ഈദ് എന്നത് ഈ രണ്ടാമത്തെ യാത്രയുടെ പൂർത്തീകരണവും മൂന്നാമത്തെ യാത്രയുടെ തുടക്കവുമാണ്. ഇത് വിയോഗത്തിൽ നിന്ന് ലയനത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണ്. ലൈലയെ തിരഞ്ഞു നടന്ന മജ്നൂനെപ്പോലെ, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ അണുവിലും പ്രിയതമന്റെ മുഖം കാണുന്ന അവസ്ഥയിലാണ് ഒരു സൂഫി എത്തുന്നത്. അവിടെയാണ് അവൻ യഥാർത്ഥ ഈദ് ആഘോഷിക്കുന്നത്.
ഈദ് എന്നത് കേവലം സന്തോഷിക്കാനുള്ള ഒരു ദിവസമല്ല, മറിച്ച് ആത്മാവിന്റെ സമർപ്പണത്തിന്റെയും വിമലീകരണത്തിന്റെയും മുഹൂർത്തമാണ്. സൂഫീ ജ്ഞാനികളുടെ ദർശനങ്ങളിൽ, ഈദുൽ ഫിത്ർ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഭോജനശാലയായും ഈദുൽ അദ്ഹ അഹന്തയുടെ ബലിപീഠമായും മാറുന്നു. ഓരോ വിശ്വാസിയും തന്റെ ഉള്ളിലെ വ്രതത്തിലൂടെയും ബലിയിലൂടെയും കടന്നുപോയി, അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രകാശമായ ചന്ദ്രനെ ദർശിക്കുമ്പോഴാണ് അവന്റെ ജീവിതം ഒരു ഈദായി മാറുന്നത്. ലോകം ആഘോഷിക്കുന്ന ഈ ബാഹ്യമായ ആഘോഷങ്ങൾ ആ നിത്യമായ ആനന്ദത്തിലേക്കുള്ള വഴിവിളക്കുകൾ മാത്രമാണ്. അല്ലാഹുവോടുള്ള പ്രണയത്തിൽ ലയിച്ചുചേരുന്ന ആത്മാവിന് ഓരോ ശ്വാസവും ഓരോ ഈദാണ്. ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ആ വലിയ ആഘോഷത്തിന്റെ വേദിയായി മാറുന്നു. ആത്മീയതയുടെ ഈ ഉന്നതമായ നിമിഷങ്ങളെ തൊട്ടറിയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ വിശ്വാസി. ഈദിന്റെ സന്ദേശം പട്ടിണിയിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനത്തിലേക്കും, അഹന്തയിൽ നിന്ന് പ്രണയത്തിലേക്കുമുള്ള ഈ പരിവർത്തനമാണ്. അത് മനുഷ്യനെ അവന്റെ ഉന്നതമായ അസ്തിത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
Connect with Us